بیمار شمارهی هزارو سیصد و نمیدانم چند ، بیمار جدید اینجاست. کاری به کارش نداشته باشید. بگذارید هوار بکشد. خودش خوب فهمیدهاست که اشتباه به دنیا آمدهاست . اما دنیا مکان فعلهای اشتباه آدمیزاد است. دروغ میگویم؟ رویاهای زیادی داشته و در زندگیهای قبلیش ، گاهی درخت بوده و گاهی ساختمانی تنها رو به تاریکی شه...

گزارشات جدیدی از این بیمار به دستم رسیدهاست اخیرا. دارد به رفتن از اینجا فکر میکند.میخواهد بیآنکه کسی در این دنیا متوجه شود ، خودش را جمع کند و برود. میگوید در یک روزنامهی قدیمی خواندهاست ایسلند به دیوانههای واجدالشرایط اقامت میدهد.اسمش اقامت جنون است.میخواهد برود ایسلند تا همانجا به درمانش رسیدگی ش...

دیروز غرق بوسهام کردهبودی با لبهایی که انگار متعلق به من بود.هر بوسه به تنهایی میتوانست دوز قرصهایم را بالاتر ببرد و تو این حقیقت را نمیدانستی.چقدر خوددار بودم من که چیزی نگفتم.اما باید میگفتم؛ باید میگفتم عزیز بیقرار من! جنون با بوسه بیشتر مبتلا میکند.نباید دیوانهها را بوسید.بوسیدن یک دیوانه ، دیوا...

روی دیوار کنار تخت با ماژیک فرضی ام ، جملهی آن روزت را مینویسم؛ تو مثل یک سیاهچالهای در قلبم که مدام دارد بزرگ و بزرگتر میشود و همهچیز را میبلعد.

خانهاش هستم.با در و پنجرهای که جیرجیر صدایش تنها برای او خوشایند است. خانهاش هستم و پیکرهی پوسیدهام را در آغوشش میفشارد و هنگامی که زلزلهای چند ریشتری به جانم میفتد ، آرام ، طوری که به سختی صدایش را میشنوم ، در گوشم میگوید دوستم دارد.آنوقت زلزله تمام میشود.و خرابیهایم چندان به چشم نمیآید. خانهاش هست...